Açıklama
Köy artık sessizdi. Ne Asterix’in bağırışları duyuluyordu, ne de Romalıların kaçış sesleri.
Ama Oburix, her zamanki gibi ayakta ve tetikteydi.
Keçeden yapılmış bu küçük Oburix, bir kitaplığın köşesinde duruyordu günlerdir. Elinde ne menhir vardı, ne de domuz kızartması… Ama umutla bekliyordu.
“Bir gün…” diyordu içinden, “Bir gün Asterix gelir ve beni alır. Yine ormanlarda koşarız, Romalıları korkuturuz, sonra da ziyafet çekeriz!”
Ama o güne kadar, bu küçük figür beklemeye kararlıydı. Görevi neydi biliyor musun?
Unutmamak.
Dostluğu, macerayı ve cesareti…
Ve bir gün biri onu eline alıp “Vay canına, bu Oburix değil mi?” dediğinde, o da gülümseyecekti – kalbi keçeden bile olsa.
Değerlendirmeler
Henüz değerlendirme yapılmadı.